Je weet eigenlijk al dat deze relatie niet goed voor je is. Toch blijf je. Of je gaat weg… en komt uiteindelijk weer in precies zo’n zelfde soort relatie terecht. Misschien met een andere persoon. Maar met hetzelfde gevoel.
Niet gezien worden. Niet gekozen worden. Of jezelf kwijtraken om de ander te behouden.
En ergens vraag je jezelf af: Waarom gebeurt mij dit steeds opnieuw?
Het antwoord ligt vaak niet in het heden, maar in wat je vroeger hebt geleerd over liefde.
Je kiest niet bewust voor onveiligheid
Veel mensen denken dat ze “verkeerd kiezen”. Maar zo werkt het niet. Je zenuwstelsel kiest namelijk niet wat gezond is. Het kiest wat bekend voelt. Zelfs als dat pijn doet.
Als liefde vroeger onvoorspelbaar, afstandelijk of onveilig was, dan kan dat later voelen als “normaal”. Niet omdat je dat wilt. Maar omdat je systeem dat herkent.
Dit heeft alles te maken met je hechtingsstijl en de emotionele veiligheid die je als kind hebt ervaren.
Wat is een onveilige relatie?
In een onveilige relatie voel je je vaak:
- onzeker over de gevoelens van de ander
- bang om verlaten te worden
- niet volledig jezelf
- emotioneel afhankelijk
Of juist afgesloten.
Soms is de ander afstandelijk. Soms onvoorspelbaar. Soms emotioneel niet beschikbaar. En zonder dat je het doorhebt, ga je harder je best doen. Meer geven. Meer aanpassen. Meer vechten voor liefde.
Niet omdat je zwak bent.
Maar omdat een deel van jou nog steeds probeert te krijgen wat het vroeger heeft gemist.
De link met jeugd en trauma
De basis van je relaties wordt gelegd in je jeugd.
Daar leer je: Ben ik veilig? Ben ik belangrijk? Word ik gezien?
Als je ouders emotioneel niet beschikbaar waren, kritisch of onvoorspelbaar, kan je systeem geleerd hebben dat liefde niet vanzelfsprekend is.
Je hebt je misschien aangepast. Sterk gemaakt. Of jezelf onzichtbaar gemaakt. Patronen die je toen hielpen overleven, kunnen je nu tegenhouden in verbinding.
Dit zie je ook terug in de de moeder- en vaderwond, waar liefde vaak voelde als iets wat je moest verdienen.
Waarom je blijft hopen dat het verandert
Misschien herken je dit: Je blijft, omdat je voelt hoeveel potentie er is. Omdat je weet hoe mooi het kan zijn. Omdat je hoopt dat de ander alsnog voor je kiest.
Maar vaak hoop je onbewust op iets anders. Niet alleen dat deze persoon verandert. Maar dat je eindelijk de liefde krijgt waar je vroeger zo naar verlangde. Dat oude gemis probeert zich alsnog op te lossen. Alleen kan het verleden niet geheeld worden door dezelfde dynamiek te herhalen.
Heling begint bij jou.
Bewustwording is de eerste stap naar verandering
Patronen doorbreken begint niet met iets doen. Het begint met iets zien. Zien wat je doet. Zien wat je voelt. Zien wat je accepteert. Zonder oordeel.
Dit is precies waar bewustwording over gaat. Want pas als je ziet wat er gebeurt, kun je andere keuzes maken. Niet vanuit angst. Maar vanuit zelfrespect.
Hoe je dit patroon stap voor stap doorbreekt
Het begint klein. Niet met meteen weggaan. Maar met eerlijk worden naar jezelf.
Vraag jezelf eens af:
- Voel ik me veilig bij deze persoon?
- Kan ik mezelf zijn?
- Of ben ik vooral bezig om liefde te behouden?
En misschien nog wel de belangrijkste vraag:
Blijf ik, omdat dit goed voelt? Of omdat het bekend voelt?
Je zenuwstelsel mag leren dat liefde ook rustig, veilig en wederkerig mag zijn. Dat je niet hoeft te vechten voor verbinding. Dat je niet hoeft te verdwijnen om te blijven.
Jij bent niet te veel. Je hebt geleerd met te weinig genoegen te nemen.
Dit is geen makkelijke waarheid. Maar wel een bevrijdende. Je hoeft jezelf niet te veranderen om liefde te verdienen. Je mag leren kiezen voor wat jou ook kiest. En dat begint niet bij de ander. Dat begint bij jou.
Op het moment dat jij jezelf niet langer verlaat, verandert alles.
